یورولوژی‌کریورولوژی‌کرUROLOGYCARE.IR
یورولوژی‌کریورولوژی‌کر
خانه/بی‌اختیاری و مثانه/بی‌اختیاری استرسی ادراری
بی‌اختیاری استرسی ادراریبی‌اختیاری و مثانه

بی‌اختیاری استرسی ادراری

مسیر فعال: هر دوزمان مطالعه: ۱۶ دقیقهبازبینی: متخصص اورولوژیبه‌روزرسانی: ۱۴۰۴/۰۴

در یک نگاه

  • بی‌اختیاری استرسی ادراری یعنی نشت چند قطره‌ای ادرار، درست همان لحظه‌ای که فشار داخل شکم ناگهان بالا می‌رود، مثلاً با سرفه، عطسه، خنده یا دویدن؛ نه در پی یک میل ناگهانی به دستشویی.
  • در زنان، به‌خصوص بعد از زایمان طبیعی و یائسگی، شایع‌تر است؛ مردانی که پروستاتشان با جراحی برداشته شده هم به همین نوع دچار می‌شوند.
  • خط اول درمان، تمرین درست و با نظارت کف لگن است؛ نه چند انقباض خانگی و بی‌برنامه.
  • اگر تمرین و روش‌های ساده کافی نبود، نوبت به پساری یا جراحی می‌رسد: در زنان معمولاً اسلینگ انجام می‌شود، در مردان نواری حمایتی یا دستگاه مصنوعی کنترل ادرار می‌گذارند؛ هر دو نشت را به‌طور محسوسی کم می‌کنند.
  • شدت آن از خفیف تا شدید متفاوت است؛ تعداد پدی که روزانه خیس می‌کنید، معیار خوبی برای پیگیری روند بیماری است.

۰۱ علائم بی‌اختیاری استرسی ادراری چیست؟

  • ۰۱نشت چند قطره‌ای ادرار درست هم‌زمان با سرفه، عطسه، خندهٔ بلند، دویدن، پریدن یا بلند کردن وسیلهٔ سنگین رخ می‌دهد؛ نه قبل و نه بعد از آن.
  • ۰۲در موارد خفیف، فقط با فعالیت شدید مثل دویدن یا پریدن نشت می‌شود؛ در موارد شدیدتر، حتی با یک سرفهٔ ساده یا هنگام بلند شدن از حالت نشسته هم نشت رخ می‌دهد.
  • ۰۳حجم نشت معمولاً کم است، از چند قطره تا یک لکهٔ کوچک؛ نه آن‌قدر که مثانه کاملاً خالی شود.
  • ۰۴برخلاف بی‌اختیاری فوریتی، پیش از نشت هیچ حس فوریت یا میل ناگهانی به دستشویی وجود ندارد.
  • ۰۵در مردانی که پروستاتشان با جراحی برداشته شده، نشت معمولاً از هفته‌های اول بعد از خارج کردن سوند شروع می‌شود و با افزایش فعالیت، شدت می‌گیرد.
  • ۰۶خیس شدن مکرر لباس زیر و نیاز به پد، خیلی از فعالیت‌های اجتماعی و ورزشی را محدود می‌کند.

۰۲ چرا بی‌اختیاری استرسی ادراری ایجاد می‌شود؟

  • ۰۱ضعف عضلات کف لگن و بافتی که مجرای ادرار را نگه می‌دارد، شایع‌ترین علت در زنان است؛ زایمان طبیعی، به‌خصوص با نوزاد درشت یا زایمان سخت و طولانی، همین عضلات را می‌کشد و ضعیف می‌کند.
  • ۰۲یائسگی و افت استروژن، بافت اطراف مجرای ادرار را نازک‌تر می‌کند و همراه با بالا رفتن سن، نشت را بیشتر می‌کند.
  • ۰۳در مردان، علت اصلی آسیب‌دیدن دریچهٔ کنترل ادرار در جراحی کامل پروستات است؛ همان جراحی که برای درمان سرطان پروستات، کل غده را در می‌آورد.
  • ۰۴اضافه‌وزن فشار ثابتی روی مثانه و کف لگن وارد می‌کند و نشت را در هر دو جنس بیشتر می‌کند.
  • ۰۵سرفهٔ مزمن، مثلاً در افراد سیگاری یا دارای بیماری ریوی، و یبوست مزمن همراه با زورزدن مکرر، هر دو فشار مداومی روی کف لگن وارد می‌کنند و کم‌کم آن را ضعیف می‌کنند.
  • ۰۶ورزش‌های پرفشار و مکرر روی شکم، مثل وزنه‌برداری سنگین، در کسانی که از قبل کف لگن ضعیفی دارند، نشت را آشکار می‌کند.
  • ۰۷در برخی افراد، بافت‌های بدن ذاتاً شل‌تر است؛ همین موضوع، مستقل از زایمان یا سن، خطر نشت را از سنین پایین‌تر بالا می‌برد.

نشانه‌های خطر — فوری به پزشک مراجعه کنید

  • اگر ناگهان اصلاً نتوانید ادرار کنید و زیر شکمتان دردناک و متورم شده، همان لحظه با اورژانس تماس بگیرید.
  • خون واضح در ادرار، با یا بدون درد، نیاز به بررسی فوری دارد؛ حتی اگر پیش‌تر بی‌اختیاری استرسی ادراری برایتان تشخیص داده شده باشد.
  • تب، لرز و درد پهلو همراه با نشت ادرار، نشانهٔ احتمالی یک عفونت جدی کلیه است؛ همان روز به پزشک مراجعه کنید.
  • بی‌حسی ناگهانی ران‌ها یا ناحیهٔ بین پاها، همراه با از دست دادن هم‌زمان کنترل مدفوع، فوریت پزشکی است؛ بی‌درنگ به اورژانس مراجعه کنید.
  • اگر نشت به‌طور ناگهانی و شدید شروع شده، به‌خصوص بعد از افتادن، تصادف یا جراحی اخیر لگن و ستون فقرات، همان روز به پزشک مراجعه کنید.
  • در مردانی که بعد از جراحی پروستات دچار نشتِ شدید و پیوسته شده‌اند و طیِ چند ماه هیچ بهبودی حس نکرده‌اند، پیگیریِ تخصصی را به تعویق نیندازید.

۰۳ بی‌اختیاری استرسی ادراری چطور درمان می‌شود؟

  • ۰۱پزشک با چند سؤال دربارهٔ زمان دقیق نشت و چیزی که آن را تحریک می‌کند، یک معاینهٔ ساده و آزمایش ادرار، نوع دقیق بی‌اختیاری را مشخص می‌کند؛ گاهی هم از شما می‌خواهد با مثانهٔ پر سرفه کنید تا نشت را مستقیم ببیند.
  • ۰۲خط اول درمان، تمرین درست و منظم کف لگن است: همان عضله‌ای را منقبض کنید که جلوی خروج گاز یا ادرار را می‌گیرد، نه عضلات شکم یا باسن را؛ نتیجهٔ واقعی را معمولاً بعد از دو تا سه ماه تمرین روزانه می‌بینید.
  • ۰۳اگر انقباض درست را پیدا نمی‌کنید یا تمرین خانگی جواب نداده، فیزیوتراپ کف لگن با معاینه و بازخورد مستقیم، روش تمرین را اصلاح و برنامه‌ای شخصی برایتان طراحی می‌کند.
  • ۰۴کاهش وزن در صورت اضافه‌وزن، و درمان سرفهٔ مزمن یا یبوست، فشار روی کف لگن را کم می‌کند و نشت را کاهش می‌دهد.
  • ۰۵در زنان، پساری، وسیله‌ای نرم که داخل واژن قرار می‌گیرد و از مجرای ادرار حمایت می‌کند، بدون جراحی و به‌خصوص هنگام ورزش نشت را کم می‌کند؛ اندازهٔ مناسب آن را متخصص تعیین می‌کند.
  • ۰۶اگر این روش‌ها کافی نبود و نشت واقعاً زندگی روزمره را مختل کرده بود، در زنان جراحی اسلینگ رایج‌ترین گزینه است: یک نوار نازک زیر مجرای ادرار قرار می‌گیرد تا از آن حمایت کند؛ این جراحی نسبتاً کوچک و کم‌خطر است.
  • ۰۷در مردانی که بعد از جراحی پروستات دچار نشت شده‌اند، اگر تمرین کف لگن بعد از یک سال کافی نبود، دو گزینهٔ جراحی مطرح می‌شود: برای نشت خفیف تا متوسط، نواری حمایتی زیر مجرای ادرار قرار می‌گیرد؛ برای نشت متوسط تا شدید، دستگاه کوچکی به نام اسفنکتر مصنوعی کار گذاشته می‌شود که مثل یک شیر، با فشردن پمپ کوچکی زیر پوست کیسهٔ بیضه، باز و بسته می‌شود.
  • ۰۸پدهای مخصوص بی‌اختیاری برای کنترل موقت یا در کنار درمان اصلی مفیدند، نه به‌جای آن.

۰۴ چطور از بی‌اختیاری استرسی ادراری پیشگیری کنیم؟

  • ۰۱تمرین کف لگن را از دوران بارداری شروع و بعد از زایمان ادامه دهید، حتی اگر هنوز نشتی حس نمی‌کنید.
  • ۰۲وزن خود را در محدودهٔ سالم نگه دارید؛ حتی چند کیلوگرم کاهش وزن هم فشار روی کف لگن را کم می‌کند.
  • ۰۳یبوست را جدی بگیرید: فیبر و آب کافی بخورید و از زورزدن طولانی روی توالت پرهیز کنید.
  • ۰۴اگر سیگار می‌کشید یا سرفهٔ مزمن دارید، درمان سرفه و ترک سیگار مستقیماً از کف لگن محافظت می‌کند.
  • ۰۵اگر قرار است پروستاتتان را جراحی کنند، پیش از عمل با پزشک دربارهٔ تمرین کف لگن صحبت کنید؛ شروع زودهنگام آن، دورهٔ نشت بعد از عمل را کوتاه‌تر می‌کند.
  • ۰۶در ورزش‌های پرفشار روی شکم، مثل وزنه‌برداری، هم‌زمان با تنفس درست، کف لگن را هم منقبض کنید.

۰۶ پرسش‌های پرتکرار

بی‌اختیاری استرسی ادراری چه فرقی با بی‌اختیاری فوریتی دارد؟
در نوع استرسی، نشت درست هم‌زمان با فشار، مثل سرفه، خنده یا ورزش رخ می‌دهد؛ در نوع فوریتی، یک میل ناگهانی و شدید به دستشویی باعث نشت می‌شود، حتی بدون هیچ فشار خاصی.
آیا فقط زنان دچار بی‌اختیاری استرسی می‌شوند؟
نه؛ در زنان به‌خصوص بعد از زایمان و یائسگی شایع‌تر است، اما مردانی که پروستاتشان با جراحی برداشته شده هم به همین نوع دچار می‌شوند.
تمرین کگل چقدر طول می‌کشد تا جواب بدهد؟
برای دیدن نتیجهٔ واقعی، تمرین درست و منظم را دست‌کم دو تا سه ماه ادامه دهید؛ اگر بعد از این مدت بهتر نشدید، روش انقباض را با متخصص بررسی کنید.
آیا جراحی اسلینگ خطرناک است؟
مثل هر جراحی‌ای عارضه دارد، اما در مراکز باتجربه روشی جاافتاده و نسبتاً کم‌خطر است؛ پیش از تصمیم، فایده و عوارضش را با پزشکتان مرور کنید.
بعد از جراحی پروستات، نشت ادرار خودبه‌خود خوب می‌شود؟
در بیشتر مردان طی ماه‌های اول با تمرین کف لگن بهتر می‌شود؛ اگر بعد از یک سال هم نشت قابل‌توجه ادامه داشت، گزینه‌های جراحی را با پزشک بررسی کنید.
آیا کم کردن آب خوردن نشت را کم می‌کند؟
کم کردن شدید آب راه‌حل نیست و می‌تواند مشکل‌ساز شود؛ به‌جای آن مصرف کافئین و نوشیدنی گازدار را کم کنید و آب کافی بنوشید.

خلاصهٔ بالینی

بی‌اختیاری استرسی ادراری (SUI) نشت غیرارادی ادرار هم‌زمان با افزایش ناگهانی فشار داخل‌شکمی است، بدون حس فوریت پیش از آن؛ مکانیسم آن یا هایپرموبیلیتی مجرا و گردن مثانه است یا نارسایی ذاتی اسفنکتر (ISD). در زنان شایع‌ترین علت، ضعف کف لگن ناشی از زایمان و یائسگی است؛ در مردان، آسیب اسفنکتری بعد از پروستاتکتومی رادیکال شایع‌ترین علت است و TURP سهم کمتری در آن دارد. خط اول درمان در هر دو جنس تمرین نظارت‌شدهٔ کف لگن است؛ در موارد مقاوم یا شدید، جراحی مطرح می‌شود: اسلینگ در زنان، و اسلینگ مردانه یا اسفنکتر ادراری مصنوعی (AUS) در مردان.

۰۱ تشخیص و ارزیابیِ بی‌اختیاریِ استرسیِ ادراری

  • ۰۱در شرح‌حال هدفمند، نوع دقیق محرک نشت (سرفه، عطسه، دویدن یا بلند کردن وزنه، در برابر فوریت ناگهانی)، زمان شروع، تعداد پد مصرفی روزانه، سابقهٔ زایمان و نوع آن، و وضعیت یائسگی را بپرسید؛ در مردان، سابقهٔ TURP یا پروستاتکتومی رادیکال و فاصلهٔ زمانی از عمل را هم مشخص کنید.
  • ۰۲از پرسشنامهٔ معتبری مثل ICIQ-UI SF برای درجه‌بندی شدت و اثر آن روی کیفیت زندگی استفاده کنید.
  • ۰۳در زنان، معاینهٔ لگنی برای آتروفی واژینال، پرولاپس ارگان‌های لگنی (POP) و قدرت انقباض کف لگن انجام دهید؛ تست سرفه را با مثانهٔ نسبتاً پر، هم در حالت خوابیده و هم ایستاده، تکرار کنید.
  • ۰۴در مردان، اسکار پرینه و DRE را برای وضعیت آناستوموز و بافت اطراف بررسی کنید؛ شدت نشت را با تعداد پد روزانه درجه‌بندی کنید: خفیف صفر تا یک پد، متوسط دو تا سه پد، شدید بیش از سه پد یا نیاز به پد کامل.
  • ۰۵آنالیز ادرار برای رد عفونت فعال و هماچوری میکروسکوپیک درخواست دهید؛ باکتریوری بدون علامت را درمان نکنید، چون علائم بی‌اختیاری را برطرف نمی‌کند.
  • ۰۶باقیماندهٔ ادراری (PVR) را با سونوگرافی اندازه بگیرید، به‌خصوص پیش از هر مداخلهٔ تهاجمی یا در صورت وجود علائم انسدادی هم‌زمان.
  • ۰۷پد تست استاندارد، یک‌ساعته یا ۲۴ساعته، شدت نشت را در موارد مبهم یا پیش از تصمیم جراحی به‌طور کمّی مشخص می‌کند.
  • ۰۸یورودینامیک را روتین درخواست ندهید؛ اندیکاسیون آن بی‌اختیاری مختلط، ناهماهنگی شرح‌حال با معاینه، جراحی قبلیِ ناموفقِ بی‌اختیاری، شک به نارسایی ذاتی اسفنکتر (ISD) با لیک‌پوینت پرشر پایین، و در مردان پیش از هر جراحی تکراری ضدبی‌اختیاری است.
  • ۰۹در تشخیص افتراقی، بی‌اختیاری فوریتی و مختلط، بی‌اختیاری سرریزی ناشی از رتانسیون، فیستول ادراری (واژینال یا رکتویورترال بعد از جراحی پروستات) و دیورتیکول مجرا را در نظر بگیرید؛ سیستوسکوپی را فقط در هماچوری همراه یا شک به این عارضه‌ها انجام دهید، نه به‌صورت روتین.

۰۲ درمان و مدیریتِ بی‌اختیاریِ استرسیِ ادراری طبقِ گایدلاین

  • ۰۱برای هر دو جنس، برنامهٔ نظارت‌شدهٔ تمرین کف لگن (PFMT) را خط اول درمان قرار دهید، ترجیحاً همراه با بیوفیدبک؛ پاسخ درمان را زودتر از سه ماه قضاوت نکنید.
  • ۰۲در زنان، کاهش وزن، اصلاح یبوست و سرفهٔ مزمن را در برنامه بگنجانید؛ در آتروفی ادراری‌تناسلیِ یائسگی، استروژن واژینال موضعی را به‌عنوان کمک‌درمان در نظر بگیرید.
  • ۰۳پساری یا وسیلهٔ حمایتی واژینال را در زنان منتخب، به‌خصوص نشت فعالیتی یا کسانی که مایل به تعویق جراحی‌اند، گزینهٔ غیرجراحی معتبر بدانید.
  • ۰۴دولوکستین را خط اول SUI در نظر نگیرید؛ فقط در بیمار منتخب، بعد از توضیح اثربخشی متوسط و عوارض آن، مطرح کنید.
  • ۰۵در زنان، بعد از شکست درمان محافظه‌کارانه، گزینه‌های جراحی را با تصمیم‌گیری مشترک مقایسه کنید: اسلینگ میان‌مجرایی (رتروپوبیک/TVT یا ترانس‌ابتوراتور/TOT)، اسلینگ فاشیایی خودی، کولپوساسپانسیون بورچ، و تزریق مادهٔ حجیم‌کننده برای بیماران با ریسک جراحی بالاتر یا نشت خفیف.
  • ۰۶در مردان کاندید پروستاتکتومی رادیکال، PFMT را پیش از عمل و بلافاصله پس از خارج‌کردن کاتتر شروع کنید؛ این کار دورهٔ بی‌اختیاری زودهنگام پس از عمل را کوتاه می‌کند، هرچند اثر آن بر نتیجهٔ نهایی کنترل ادراری کمتر قطعی است.
  • ۰۷در مردان با نشت پایدار بعد از دست‌کم شش تا دوازده ماه از عمل و شکست PFMT، بین اسلینگ مردانه (نشت خفیف تا متوسط، با اسفنکتر باقی‌ماندهٔ عملکردی) و اسفنکتر ادراری مصنوعی (AUS) (نشت متوسط تا شدید یا نارسایی کامل اسفنکتر)، بر پایهٔ شدت نشت، سابقهٔ رادیوتراپی لگنی و توان دستی بیمار برای کار با پمپ، انتخاب کنید.
  • ۰۸پیش از AUS یا اسلینگ مردانه، با سیستوسکوپی تنگی آناستوموز یا مجرا و عود موضعی را رد کنید؛ بعد از هر مداخله، فالوآپ منظم برای PVR، تخلیه و عفونت لازم است و در AUS، آموزش بیمار برای کار درست با پمپ و غیرفعال‌کردن دستگاه پیش از کاتتریزاسیون ضروری است.

پرچم‌های قرمز بالینی

  • رتانسیون حاد ادراری با درد و اتساع مثانه؛ نیازمند تخلیهٔ فوری با کاتتر یا سیستوستومی سوپراپوبیک است.
  • تب، لرز و درد پهلو به‌نفع پیلونفریت یا سپسیس اوروژنیک است و درمان سریع و تهاجمی می‌طلبد.
  • هماچوری واضح یا پایدار، به‌خصوص بدون درد، اندیکاسیون بررسی فوری برای رد بدخیمی است، مستقل از تشخیص قبلی بی‌اختیاری.
  • در بیمار دارای AUS یا اسلینگ، درد پرینه یا اسکروتال تازه، تورم، یا ترشح مشکوک به عفونت دستگاه، نیازمند ارزیابی فوری و گاهی خارج‌کردن دستگاه است.
  • علائم عصبی جدید مثل بی‌حسی زینی، ضعف اندام تحتانی یا بی‌اختیاری مدفوعِ هم‌زمان، مطرح‌کنندهٔ سندرم کودا اکوئینا است و ارجاع اورژانسی به نوروسرجری می‌طلبد.

۰۳ نکاتِ کلیدیِ بالینی و شواهد

  • ۰۱گایدلاین‌های EAU و NICE، تمرین نظارت‌شدهٔ کف لگن همراه با بیوفیدبک را خط اول SUI در زنان می‌دانند؛ این مداخله در میان روش‌های محافظه‌کارانه، بالاترین سطح شواهد را دارد.
  • ۰۲گایدلاین AUA/SUFU اسلینگ میان‌مجرایی را استاندارد جراحی SUI در زنان می‌داند؛ اثربخشی بلندمدت رتروپوبیک و ترانس‌ابتوراتور تفاوت چندانی ندارد، اما عارضه‌های شایع‌شان فرق می‌کند: رتروپوبیک بیشتر رتانسیون ادراری می‌دهد و ترانس‌ابتوراتور بیشتر درد کشاله می‌دهد.
  • ۰۳در بی‌اختیاری پس از پروستاتکتومی، PFMT پیش از عمل دورهٔ بی‌اختیاری زودهنگام پس از عمل را کوتاه می‌کند؛ اثر آن بر نتیجهٔ نهایی یک‌سالهٔ کنترل ادراری کمتر قطعی است.
  • ۰۴گایدلاین AUA برای بی‌اختیاری پس از پروستاتکتومی، انتخاب بین اسلینگ مردانه و AUS را بر پایهٔ شدت نشت، نه صرفاً ترجیح بیمار، توصیه می‌کند؛ AUS همچنان استاندارد طلایی نشت شدید یا نارسایی کامل اسفنکتر است و پروگنوز عملکردی آن در بلندمدت مطلوب است.
  • ۰۵اروژن کاف و عفونت دستگاه، مهم‌ترین عوارض بلندمدت AUS‌اند؛ رادیوتراپی قبلی لگن این ریسک را بالا می‌برد و باید در رضایت آگاهانه ذکر شود.

منابع

  1. گایدلاین EAU دربارهٔ بی‌اختیاری ادراری
  2. گایدلاین NICE NG123 دربارهٔ بی‌اختیاری ادرار زنان
  3. گایدلاین AUA/SUFU دربارهٔ درمان جراحی بی‌اختیاری استرسی ادراری زنان
  4. گایدلاین AUA دربارهٔ بی‌اختیاری ادراری پس از پروستاتکتومی رادیکال